Bazı şehirler şiir, bazıları roman, bazıları kısa bir öykü gibidir. Türü ne olursa olsun hepsinin anlatacak bir hikâyesi vardır illa ki… O hikâyeleri anlamak için ya okumak ya da gidip caddelerinde, sokaklarında dolaşmak gerekir… Bazen de sadece fotoğraflarına bakmak yeterlidir. Siz de bakar mısınız, bu şehir manzaraları hangi hikâyeleri anlatıyor?
Bazı şehirler insana benzer… Sever ve küser. Güler ve ağlar. Coşarak eğlenir… Yeri gelir yas bile tutar. Her şeyin yakıştığı şehirlerdir onlar.
“Aşklarının tarihi bir şehrin tarihidir diyorum / Gün gelir aşklarıyla anılır şehirler anılırsa / Niyetim sevdalı sözler etmek de olmasa / İzmir için ne yazarsam sana adıyorum!”
Destan anlatıcısı bir şehri dinlemek gibisi yoktur. Bu işte o kadar hünerlidir ki o şehirler, tüm hikâyeyi gözlerinizin önüne seriverir.
Huzur uzaklarda değil senin içindedir derler. Belki de çok yakın ama keşfedilmeyi bekleyen bir yerlerdedir huzur…
Caddelerinde de yürüsen aynı sahillerinde de, sözü geçen bir tek yazdır buralarda… Ne mavisi biter ne yeşili, ne gecesi dert olur ne güneşi.
Birbirinin güneşini kesmemek üzere sıralanmış evler, birbirine hikâyelerini anlatır Mardin’de… O hikâyeler birikir birikir ve Mezopotamya’ya akar.
Kışları sert geçen şehirlerin, dili az söylese de gözleri konuşur. Gözleriyle anlatır o şehirler sakladıklarını, sevdiklerini, özlemlerini…
Bir yanıt yazın