Ülkemizde esnaflık; kökleri dürüstlüğe, alın terine verilen öneme dayanan, kardeşliği yücelten, haksız rekabete karşı olan Ahilik geleneğinden beslenir. Bu listemizde Anadolu’daki esnaf dükkânlarında duvarları süsleyen, ahilik geleneğinin değerlerini en güzel şekilde ifade eden sözlere yer veriyoruz.
Her taamın (yiyeceğin) lezzeti ta ki dimağdan (beyinden) çıkar,
Tuz ekmek hakkını bilmeyen akıbet gözden çıkar.
Ehl-i aşka müptelayım (Allah sevgisine tutkunum) neme lazım kâr benim,
Mal ve mülküm yoktur amma kanaatim var benim.
Dolandım misl-i cihan (dünyayı defalarca dolaştım) bulamadım başıma bir tane taç,
Ne eğride tok gördüm ne doğruda aç.
Sade pirinç zerde (şekerli pirinç peltesi) olmaz bal gerektir kazana,
Baba malı tez tükenir evlat gerek kazana.
İlim ve sanattan haberdar olmayanlar aç olur,
Müflis ve bîvâye kalur (iflas eder ve nasipsiz kalır) herkese muhtaç olur.
Gelen gelsin saadetle (mutlulukla),
Giden gitsin selametle (esenlikle).
Sefa geldin ey müsafir (misafir) ısmarla kahve içelim,
İşçi ile sohbet olmaz bir merhaba der geçelim.
Doğru olsan ok gibi elden atarlar seni,
Eğri olsan yay gibi elde tutarlar seni,
Menzil (mesafe) alır doğru ok elde kalır eğri yay.
Bir yanıt yazın